Norka europejska

Rzadkie to zwierzę, występujące jeszcze niedawno na terenie całej Europy, spotkać można obecnie w nielicznych zakątkach Francji i wschodniej Europy. Poza Europą występuje nielicznie w północno-zachodniej części Azji po rzekę Irtysz. Jest pod ścisłą ochroną. W Polsce wszystkie okazy wyginęły prawdopodobnie na początku XX wieku. 30-40-centy-metrowe ciało norki zakończone jest ok. 15-centymetrowym ogonem. Masa ciała tego drapieżnika dochodzi do 700 g. Sierść ma krótką, gęstą, o zmiennym zabarwieniu. Włosy dookoła górnej i dolnej szczęki bieleją. Tym drobnym szczegółem norka europejska różni się od swej amerykańskiej kuzynki, która ma białą plamę tylko na dolnej szczęce. Ponieważ jednak jest to niepewna cecha rozpoznawcza konieczne są badania kraniologiczne. Norka amerykańska jest powszechnie hodowana jako zwierzę futerkowe. Uzyskano szereg odmian różniących się ubarwieniem (jasnobrązową, stalowoszarą, srebrzystoniebieską, czarną, perłową i inne). Futro norki europejskiej przyjmuje barwę od szarorudej do brunatnej. Strona brzuszna jest jaśniejsza, szarobrązowa. Palce tylnych nóg łączy dobrze rozwinięta błona pływna.
ekran avtek materiały reklamowe warszawa nieruchomości malbork